จะมีไหม...? คนที่จะห่วงเรา

จะมีไหม...? คนที่จะแคร์เรา

จะมีไหม...? คนที่จะง้อเรา

จะมีไหม...? คนที่จะทำให้เรายิ้มได้

จะมีไหม...? คัยคนใดคนหนึ่งที่จะรักเรา (จิงๆ)

เวลาจะเป็นคำตอบให้กับคำถามเล่านี้เองแหละ

แต่... เมื่อเวลานั้นมาถึง...

ทุกๆอย่างก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว

อะไรๆหลายๆ อย่างมันก็คงจำเป็นต้องมีข้อแม้เสมอ

ในเมื่อ ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับกาลเวลา
จะผิดไหมถ้าเราเลือกที่จะไม่ต้องเจ็บเพราะมัน???

นั้นก็เป็นอีกคำถามหนึ่งที่ต้องมีกาลเวลาช่วยหาคำตอบให้อีกตามเคย

นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ มันช่างลวดเร็วเหลือเกินนนนนน

จนไม่คิดไม่ฝันเลยว่าต้องเป็นเราเองที่สามารถช่วยกาลเวลา
กำหนดทุกสิ่งทุกอย่างได้

ในขนาดเดียวกัน มันก็ยากนักที่จะอธิบายได้จริงๆ

รู้ทั้งรู้ว่ามันยากเย็นแค่ไหน กับการค้นหาใครสักคน ที่เรียกว่า "ช่าย"

ในที่สุดก็ต้องยอมแพ้มัน .... ระยะทางอันห่างไกล และ กาลเวลา

เป็นเพราะเหตุนี้เอง นี้คือข้อแม้ที่ทำให้เราต้องแยกทาง

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเวลาที่แสนสั้นและเร็วมากก็ตาม....

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ทุกวินาที ที่มีค่านี้ยังคงจะวนเวียนอยู่รอบๆตัวเราเสมอ

สุข ทุกข์ เศร้า ไม่ว่าแบบไหนๆ
ก็ขอเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ไม่มีวันจะลบลืมได้ ตลอดไป!!!

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือ ...การที่เราได้พบกัน แล้วทุกๆนาทีต่อไปนี้
จะยังคงไม่จางหายไปไหนเลย

ขอบคุณกับทุกสิ่งทุกอย่าง และขอบคุนกับเวลาที่ล่วงเลยไป

สุดท้ายนี้ ถึงแม้ว่าทุกอย่างไม่ได้ลงเอยเหมือนที่เราตั้งใจไว้

ก็คงจะดีมากกว่าแกล้งทำเป็นตาบอด มองไม่เห็นความจริงเลยมั่วแต่เพ้อว่ามันต้องมีสักวัน

ในเมื่อความจริงแล้วมันเป็นไปมิได้เลย

เพราะ ....หนึ่งนาทีของเรามันไม่เท่ากัน....